Դերասանների մի տեսակ կա, որն առաջին դերը խաղալուց հետո, մաքրելով դիմաներկը, ջնջել է նաև սեփական դեմքը...
Ու հիմա այդ տեսակը հանուն մի փոր հացի, իրեն նետված մի ողորմության՝ ծախվում է ու տրվում, ստորաքարշաբար պառկում իրեն հաց նետողների ոտքերի տակ, համբուրում նրանց գարշապարերը...
Այս տեսակը՝ հանուն մի պոռնկավարձի, պատրաստ է կործանել իրենից շատ ավելի շնորհալիներին, տաղանդավորներին, պատրաստ է ստել ու կեղծել...
Բայց, բարեբախտաբար, կա ժամանակի դատը. այս տեսակից փոշի անգամ չի մնա...

Լևոն Մութաֆյան