«Ո՞ւր քինանք, ինչի հետի քնանք: Մենք ստեղ օնինք զոհված տղաներ: Ես օզում գիդամ` մեր տղորցը հո՞ւնց կարինք լի թողնինք ստեղ, մենք քինանք: Պրծած ա, ամեն պեն պրծած ա, պատմության վերջին էջը փակված ա: Քինանք, քինանք, սպասում ենք սաղ, ճանապարհը պացվի, քինանք, բայց ես կոզիմ` մեր տղորցը հարցն էլ լուծվի, մեր տղորցն էլ տուս հանինք էս հողան: Ծնողների հետի շատ տժար ա իլան, համ հայրենիք են կորցրալ, համ խոխաք ին թողալ էս հողումը»,- Ստեփանակերտի եղբայրական գերեզմանոցից արված իր տեսաուղերձում ասում է արցախցի հայտնի բլոգեր Դավիթ Մինասյանը: