Գիտեք շատ եմ լռել ,բայց ուզում եմ խոսել...Ես իմ ճանապարհը շատ դժվար եմ անցել ու անցնում եմ դժվար։Ես ամենինչի հասնում եմ իմ տառապանքի ու աշխատանքի շնորհիվ։Ես բոլորի պես հասարակ մի աղջիկ եմ,ով ունի երազաքներ ու ուզում է հասնել դրանց,բայց իր ճանապարհին երբեք չվնասելով ու չնեղացնելով որևէ մեկին(ամենդեպքում ես փորձում եմ չնեղացնել,գուցե անգիտակից,որևէ մեկին նեղացրել եմ)։Ես գիտեմ այն ինչի հասնում ես դու և այն ինչ քեզ տրվում է դժվարությամբ,քեզնից խլել չեն կարող։Ես շատ գիշերներ անցկացրել եմ անքուն՝ աշխատելով,որ այն ինչ վատ է ինձ մոտ ստացվում ,ստացվի լավ...Ես ազատ եմ իմ թռիչքների մեջ,ես ամուր եմ իմ ծնողներով և հարազատներով,ինձ հավատացող ընկերներով և մարդկանցով.... Ես իմ երազաքների ետևից գնում եմ ու հավատում դրանց... Մաղթում եմ ձեզ էլ այնքան երազաքներ ու նպատակներ,որ ժամանակ չունենաք ուրիշի վրա ցեղ շպրտելու...

Տաթև Հովակիմայան