«Բարեկամներ, մետաղյա իմ տնակը ամռանը խիստ շոգ էր լինում, իսկ ձմռանը` ցուրտ: Եվ ահա Աստված հոգաց, որ կացարանը դառանա ավելի մխիթարական: Հավատացյալ քույր ու եղբայր` արվեստաբան և նկարիչ, Տիրոջով օգնության հասան, և որպեսզի ձմռան ցուրտն ու ամռան շոգը մեղմվեն` ողջ տնակը պատեցինք պենապլաստով: Աստված առատապես օրհնելով օրհնի հոգևոր իմ բարեկամներին և նրանց ձեռնարկները դարձնի առավել շնորհալի ու մխիթարական` մեր ողջ ժողովրդի և Քրիստոսի օրհնյալ հոտի համար: Ամե'ն»,-գրել է բանաստեղծ, մի քանի տասնյակ աշխատությունների ու գրքերի հեղինակ, Հայաստանի Գրողների միության անդամ Մաքսիմ Ոսկանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում:
Բանաստեղծը չի ցանկանում խոսել նման դրության մեջ հայտնվելու երկար պատմությունից, սակայն մի առիթով նշել էր, որ ցիկն օրհնված վայր է, որտեղ նա աշխատում է, սակայն կցանկանար այն գոնե վերանորոգված տեսնել:
Եվ ահա՝ նրա ցանկությունն իրականություն է դարձել, սակայն սա չի նշանակում, որ մեղմացել է հոգևոր ցավը, որ ոչ միայն բանաստեղծինն է, այլ նաև մերը՝ բոլորինս ու հավասար և նույնիսկ ավելի է տանջում, քան սոցիալական, տնտեսական ու քաղաքական ցավերը:
Եթե անկեղծ, սա մեր ազգի խայտառակություններից է...
Հեղինակ՝
Ա. Գրիգորյան
