Շանթ Հարությունյանի գործի մասին շատ եմ գրել: Նախ Շանթն ինձ հարազատ անձնավորություն է. նրա հետ բազմաթիվ անգամներ զրուցել եմ տարբեր թեմաներով: Եվ հետո՝ հավատում եմ Շանթի անկեղծությանը. նա իսկապես անձնական շահ չէր հետապնում եւ ուզում էր, որ երկրում փոփոխություններ լինեն:Ավելին, կարծում եմ, որ դատավարության ընթացքում Շանթի շատ քաղաքական հայտարարություններ ավել ադեկվատ են իրավիճակին, քան իրենց քաղաքական համարող մարդկանց վարքագիծը:
Այնուամենայնիվ, չեմ հասկանում՝ ինչո՞ւ Շանթն ընտրեց ընդվզելու անընդունելի տարբերակը, եթե նույնիսկ ընդունենք այն վարկածն, որ ոստիկանությունը դիմել է պրովակացիայի: Շանթ Հարությունյանը հիմա էլ ակնհայտորեն խարախուսում է բռնությունը: «Նրանց պետք է համարժեք պատասխան տալ՝ դուբինկով կխփեն, դուբինկով կխփենք»,-այսօր դատարնում հայտարարել է նա:
Քաղաքականությունըը վերջանում է այնտեղ, որտեղ սկսվում է բռնությունը:
Սա աքսիոմա է, որը կուզեի, շատ կուզեի, որ ընակալելի լիներ նաև Շանթի համար: Հակառակ պարագայում՝ նրա լուսավոր մտքերը կորցնում են իրենց բովանդակությունը...
