Արտերկրում թյուր կարծիք կա ԽՍՀՄ առաջին ու վերջին նախագահ Միխայիլ Գորբաչովի՝ համաշխարհային պատմության մեջ ունեցած իբրև թե դրական դերի մասին: Գորբաչովը բացարձակապես առաջադեմ չէ. նա իր կառավարման տարիներին, նույն դաժանությամբ փորձել է ճնշել երկրի ներսում ձևավորված դեմոկրատական շարժումները: Չի կարողացել կամ ամբողջովին չի կարողացել, որովհետև ուժերը չի ներել: Իր արժեհամակարգով՝ նա խորհրդային մտածողության, «սառը պատերազմի» բարիկադային կաղապարների կրող է ու հոգու խորքում երազում է այն կայսրության վերածննդի մասին, որի քանդման գործում իբրև թե դեր է ունեցել: Հիմա նա դարձել է չեկիստական մտածողության կրող Պուտինի խոսփաողն ու ուկրաինական ճգնաժամի մասին ասում է. «Այս տիպի պատերազմն անխուսափելիորեն հանգեցնելու է ատոմային պատերազմի»։ Այսինքն, նա Պուտինի անունից՝ շանտաժ է անում Արևմուտքին: Սրա նմանների համար է ասված՝ կարմիր կովը կաշին չի փոխի: Ու շուտով, շատ շուտով Արևմուտքում կհասկանան, թե ինչու էր սովետական ժողովուրդը Գորբաչովի մասին ասում՝ դրսում քահանա, ներսում՝ սատանա...

Սուրեն Սուրենյանց