Արդեն ինչքան ժամանակ է,որ լրատվամիջոցները խոսում են թէ ինչեր են անում ազերիները,զենք են գնում,ռուսական զենքերն Ադրբեջանում ու նման ռազմաշունչ հայտարարություններ:Ի՞նչ կարող է անել ազերի ազգը-պատերա՞զմ:Ես ռազմական փորձագետ չեմ,բայց այն ինչ կարող է լինել հասկանալու համար ընդամենը պետք է մի քիչ անցյալին նայել:Մոտ 10 միլիոն բնակչություն 24.4 միլիարդ բյուդջե ունեցող ազերիները ովքեր և բնակչության քանակով և բյուդջեով մի քանի անգամ գերազանցում են մեզ,եթե 0.01% համոզված լինեն որ պատերազմի դեպքում ինչ-որ արդյունքի կհասնեն հիմա շուտ էին նման քայլի գնացել:Նրանք համոզված չեն իրենց բնակչության առավել ևս զորքի (ուղեղի),արիության վրա:Մի քանի անգամ առնետի նման ծածուկ տեղերից կրակել,վնասել մեր զինվորին դա չի նշանակում որ նրանք զերք ու զինամթերք ունեն:Եկեք չմոռանանք մեր հերոսներին, հրամանատարներին,ֆիդայիններին,կամավորներին,զինվորներին 1988-94թթ.:Մեկ պլանավորում,հրաման,ծրագիր և կրակոցներ-արդյունքում`ազատագրված տարածքներ,սպանված ազերիներ:Այսօր յուրաքանչյուր հայ,ով մտնում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն հասկանում և զգում է թե ինչ է նշանակում ազատագրել սեփական հողը,նայելով այնտեղ ապրող մարդկանց հասկանում է թե ինչ երջանիկ են զգում նրանք իրենց քանի որ ազատվել են (թուրքի) լուծից:Արյունով և կյանքի գնով ձեռք բերած մեր հողերը այսօր շատ հուսալի պաշտպան ունի:Ա յսօր մեր բանակը` զինվորից մինչև Գերագույն գլխավոր հրամանատար, իրենց թե՛ խոսքով, թե՛ զենքով և թե՛ իրենց արիությամբ ու հերոսություններով պատրաստ են անառիկ պահել մեր հայրենիքի սահմանները և պաշտպանել մեր ազգի խաղաղությունը:Ու եթե հանկարծ թշնամին անիմաստ ու սուտ պատերազմի մասին (ռազմատենչ) հայտարարությւններ անելուց բացի Աստված մի արասցե որոշի պատերազմել,ՀԱՍՏԱՏ եմ ասում -այդ ժամանակ մենք `ես,դուք-Հայ ազգը մեր արիությամբ,զենքով ու հերոսներով մինչև Բաքու կհասնենք:
Ու մի օր մենք Բաքվում Հայերով իրար կհանդիպենք,այդ ժամանակ Բաքուն անվանափոխված կլինի մեր հերոսներից մեկի անունով և կենտրոնական հրապարակում եռագույնի տակ Հայկական Հայրենասիրական երգեր կերգենք,քոչարի կպարենք:

Հեղինակ` Հրայր Ասլանյան